Γράφει, ο  Χαράλαμπος. Σαβουλίδης (Επικεφαλής της Δ.ΕΝ.)

Η δημιουργία ολοένα και περισσοτέρων πολιτικών κομμάτων, κινημάτων, φορέων, (πείτε το όπως θέλετε, ΔΕΝ έχει ιδιαίτερη σημασία ο όρος), δείχνει πολλά θετικά, αλλά παράλληλα και πολλά αρνητικά στοιχεία που υφέρπουν στην κοινωνία μας.

Αρχικά, η συνεύρεση ανθρώπων επ αγαθώ της κοινωνίας, είναι μια πολύ θετική εξέλιξη. Ποια είναι η ανάγκη που ωθεί τους πολίτες στη δημιουργία όλων αυτών των σχηματισμών όμως;

Πολύ εύκολα θα απαντούσε κάποιος ότι, η ανάγκη έκφρασης των πολιτών γεννά το καινούργιο κάθε φορά. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα ΔΕΝ εκφράζει πλέον την κοινωνία και χρειάζεται κάτι νέο. Πολύ σωστές οι αιτιάσεις αυτές.
Η πανσπερμία όμως όλων αυτών των κινήσεων πολιτών, δείχνει και κάτι άλλο.

Δείχνει κατ αρχήν, τον κατακερματισμό της κοινωνίας κάτω από το πρίσμα της θεωρούμενης κατ αυτά, μοναδικής αλήθειας που κατέχουν.

Δείχνει την πολυδιάσπαση που έχουν επιτύχει οι εξουσιαστές και το «βραχυκύκλωμα εμπιστοσύνης» σε καθολικό επίπεδο, που έχουν επιφέρει στους πολίτες. (Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος εξουσίας που κατέχει τα κλειδιά του κράτους δεκαετίες τώρα και μέσα από αυτήν την τακτική, κατορθώνει να επιβιώνει διαχρονικά, εν τέλει).

Δείχνει επίσης την ασυνεννοησία αλλά και την ματαιοδοξία που επικρατεί μεταξύ των πολιτών , οι οποίοι με το υπερτροφοδοτημένο τους εγώ, ΔΕΝ δέχονται να γίνουν «συμπαίκτες» και θεωρούν πως είναι επαρκείς μόνοι τους, ως παίχτες σε αυτό το «παιχνίδι».

Είναι πραγματικά εξωφρενικό, σχηματισμοί πολιτών που ουσιαστικά λένε τα ίδια πράγματα, να μην μπορούν να ομονοήσουν σε ένα ελάχιστο, κοινό επίπεδο συμφωνίας, για να πλήξουν αυτό που ευαγγελίζονται ότι μάχονται…

Παντού συναντάει κανείς αρχηγίσκους και ηγήτορες που εκπροσωπούν το τίποτα τελικά και αρνούνται να συνθέσουν το στοιχειώδες.
Τι λένε όμως και τι προτείνουν στην πράξη, όλοι αυτοί;

Προτείνουν κάτι συγκεκριμένο; ή αρκούνται στο να στοχεύουν μόνο στο θυμικό των ταλαίπωρων συμπολιτών τους, κάνοντας κουραστικές επαναλήψεις και αποτιμώντας την μίζερη πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε;
Mήπως εκφράζουν απλώς επιθυμίες; Eχουν να καταθέσουν κάποια συγκεκριμένη πρόταση για το πώς θα βγει η χώρα από αυτή τη ζoφερή πραγματικότητα; (συγκεκριμένα πράγματα, όχι ευχολόγια…)

Τελικά ποιόν πραγματικό ρόλο θέλουν να παίξουν στην κοινωνία και ποιους σκοπούς υπηρετούν με αυτή τους την στάση, έχουν σκεφτεί εν τέλει;

ΔΕΝ αποδίδω κακή πρόθεση σε κανένα, κουταμάρα ίσως.

Εκεί που θα ήθελα να εστιάσω περισσότερο (μετά την γενική μου τοποθέτηση περί των πολιτικών «συνευρέσεων»), είναι η νεοεμφανιζόμενη προσπάθεια ανασύνταξης του αντιμνημονιακού μπλοκ, μέσω της πρωτοβουλίας της πρώην προέδρου της Βουλής των Ελλήνων, Ζωής Κωνσταντοπούλου, με την ονομασία « Πλεύση Ελευθερίας».

konstantopouloy

Αν και το πλαίσιο των αρχών που θα υπηρετήσει (όπως δηλώνει), είναι μια δοκιμασμένη «συνταγή» που μας έρχεται από το κοντινό μας παρελθόν και έτυχε της απήχησης των πολιτών επανειλημμένα (σε αρκετές εκλογικές διαδικασίες, με αποκορύφωμα το Δημοψήφισμα), εν τούτοις δημιουργεί διάφορα ερωτηματικά, που ΔΕΝ πρέπει να διαφεύγουν της προσοχής μας.

Το κυρίαρχο ερώτημα στην περίπτωση αυτή, ΔΕΝ είναι οι αρχές που ισχυρίζεσαι ότι πρεσβεύεις, αλλά εάν τις έχεις υπηρετήσει στην πράξη όταν της δόθηκε η ευκαιρία.

Ξεκαθαρίζω πως ειλικρινά, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ως πρόσωπο μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς και ΔΕΝ ανήκω σε αυτούς που ενοχλήθηκαν από τις συμπεριφορές της (το αντίθετο). Κι αυτό γιατί και ΔΕΝ μ’ αρέσει να στέκομαι στην επιφάνεια, αλλά στην ουσία των πραγμάτων. Και γιατί θεωρώ πως λίγα είπε και έπραξε κατά την κοινοβουλευτική της θητεία.

Και αυτό είναι το σημείο που αμφιβάλω για την ίδια και την πρωτοβουλία της αυτή.

Ερωτώ λοιπόν: Γιατί θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας πολιτικός φορέας από την ίδια σήμερα, ενάντια στο μνημόνιο, όταν ως πρόεδρος της Βουλής ΔΕΝ τόλμησε και η ίδια να αγγίξει τις δικογραφίες που υπήρχαν στο συρτάρι της και αφορούσαν τα εγκλήματα εσχάτης προδοσίας που διεπράχθησαν μέσω των μνημονίων;
(Και αναφέρομαι, στις μηνυτήριες αναφορές του αγαπητού μου γιατρού, Δημητρίου Αντωνίου, ως πρώτου, του φίλου και συνεργάτη μου Γεωργίου Σαρρή, των φίλων Παναγιώτη Θεοδωρίδη και Χάρη Καλογεράκη. Ας με συγχωρήσουν κάποιοι αν τους παρέλειψα – ΔΕΝ υπάρχει σκοπιμότητα).

Θα μου πει κάποιος: «Μα, για τα μνημόνια συγκρότησε την επιτροπή Αλήθειας, για να βρεθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι». Σωστά. Ερώτηση λοιπόν: Αποδόθηκαν; ή μήπως το πόρισμα της επιτροπής, κατέληξε ότι θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος (1,5 χρόνος ακούστηκε), για την συλλογή στοιχείων, περί της συγκεκριμενοποίησης των ευθυνών;

ELE_FINAL            assets_LARGE_t_420_54521463

«Έκθεση του ανεξάρτητου Εμπειρογνώμονα του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. για την Ελλάδα, η οποία δεν είδε το φως της δημοσιότητας- καλεί την κυβέρνηση να συνεχίσει την έρευνα για τα γενεσιουργά αίτια της κρίσεως χρέους,
αξιοποιώντας το έργο που άρχισε η «Επιτροπή της Αλήθειας για το Χρέος», προκειμένου να εξασφαλίσει την καλύτερη δικαστική και διοικητική λογοδοσία των κυβερνητικών αξιωματούχων και ηγετικών στελεχών του ιδιωτικού τομέα.»
http://anemosanatropis.blogspot.gr/20…/…/blog-post_971.html…

Γιατί η επιτροπή αγνόησε το κοινοποιηθέν – αποδοθέν, σε όλους τους πολιτικούς φορείς (και στην Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων), υπομνήματος 29 σελίδων, περί της στοιχειοθέτησης της απάτης των Τραπεζών του Γ. Σαρρή, και των αιτίων που οδηγηθήκαμε στα μνημόνια; https://den.com.gr/giorgos-sarris-bank-fraud/

ypomnhma-sarri4

Γιατί ΔΕΝ κλήθηκαν για να καταθέσουν, άνθρωποι που γνώριζαν καλά περί της απάτης και γιατί οι παριστάμενοι που γνώριζαν στοιχεία, μουγγάθηκαν εντός της επιτροπής;

Ποιο ήταν τελικά το έργο που άφησε πίσω της αυτή η επιτροπή;

Ένα έργο που ΔΕΝ ολοκληρώθηκε; (Όπως συνομολογεί και ο ΟΗΕ και κάνει τις σχετικές παραινέσεις στην κυβέρνηση;)

Το έργο μιας διαπίστωσης, ότι χρειάζεται χρόνος για περαιτέρω έρευνα ώστε να πέσει φως στην υπόθεση αυτή και να βρεθούν οι ….υπεύθυνοι;

Ένα έργο καθαρά επικοινωνιακό; Για να διατηρηθεί σε ένα μέρος του συστήματος η έξωθεν καλή μαρτυρία που χρειάζεται ως «Καβάντζα», σε επόμενες πολιτικές φάσεις;

Γιατί μη γελιόσαστε πάλι, το σύστημα ξαναμοιράζει την τράπουλα, αναδιατάσσεται και ανασυντάσσεται, προκειμένου να σερβίρει στους «ιθαγενείς», νέου τύπου καθρεφτάκια και χαντρούλες. Όσοι τσιμπήσουν σου λέει. Οι υπόλοιποι, σε άλλες … «ξόβεργες».

Και η Ζωή σας… περνά και χάνεται.

Γι αυτό και πάντα θα χάνετε…

Γιατί πολύ απλά, τσιμπάτε στην κυριολεξία, το κάθε είδους δόλωμα που σας σερβίρεται. Και ας είναι «ξαναζεσταμένο» και πολυπαιγμένο. Αρκεί να χαϊδεύει τα αυτιά και να έχει τον λιγότερο κόπο.

Δικαίωμα του καθενός είναι να διεκδικεί την ψήφο των συμπολιτών του. Κανείς ΔΕΝ θα σου απαγορεύσει, ή υπαγορεύσει να το πράξεις ή όχι, αγαπητή μου Ζωή. Άλλωστε εμένα προσωπικά ΔΕΝ με αφορά αυτή η πρόσκληση, γιατί ΔΕΝ απευθύνεται σε πραγματικούς Πολίτες. Και το λέω αυτό, γιατί οι πραγματικοί Πολίτες, ΔΕΝ είναι αμνήμονες και έχουν στοιχειωδώς και τη γνώση που απαιτείται.

Ενώ οι πολιτικοί όπως και εσύ, (που ΔΕΝ αγάπησαν ποτέ πραγματικά την Παιδεία, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Δάσκαλος Ρένος Αποστολίδης, γιατί η Παιδεία ενισχύει την κρίση και για τους πολιτικούς οι έχοντες κρίση ΔΕΝ είναι καλοί ψηφοφόροι), θεωρούν χρησιμότερα τα χρυσόψαρα.

Καλή Πλεύση λοιπόν, με τα χρήσιμα χρυσόψαρα.

Άλλωστε τα χρυσόψαρα όμορφα είναι, αλλά ΔΕΝ τρώγονται.

Φάτε μάτια ψάρια που λένε…

Όσο για εμάς Ζωή μου… η Ζωή ΔΕΝ περνά και ΔΕΝ χάνεται.

Γιατί, όταν υπηρετείς την συνείδηση σου, οι πράξεις σου καταγράφονται.
ΔΕΝ περνούν ως κενές σελίδες στο βιβλίο της Ζωής, Ζωή μου.

Χαράλαμπος Σαβουλίδης

Πρόεδρος της Δημοκρατικής Ενότητας Δ.ΕΝ. Ελευθέρων Πολιτών